Wiciokrzew Henry'ego (Lonicera henryi)

W miejscu znacznie zacienionym miło było spotkać takie oto pnącze. Żywo zielone liście i oryginalne kwiaty w kilku odcieniach czerwieni prezentowały się bardzo efektownie.

Wiciokrzew Henry'ego (Lonicera henryi)   [21 maja]

 

Suchodrzew Standisha wiosną

Kilka kadrów tego urokliwego krzewu, obficie kwitnącego białawymi, pięknie pachnącymi kwiatkami, zrobiłam trzy lata temu. Za mało zdjęć (ilustracji?), by je pokazywać. Tegorocznej wiosny jakoś nie potrafiłam się powstrzymać, by nie uzupełnić botanicznej dokumentacji  ;-) . Zresztą, w robieniu tego typu zdjęć nie widzę nic złego (zawsze to jakieś ćwiczenie i powód, by sięgnąć po aparat), pod warunkiem, że nie zapuszczę się w drobiazgowe opisy. O!

  10 kwietnia

Wiosenne pąki #3

Drzewa i krzewy, których pąki dziś przedstawiam łączy jedno - wszystkie rosną na Łące Wschodniej, która niedawno straciła prawo bytu. Budzące się do życia drzewa właściwie już są martwe (zaraz będą!! - ścięte, wykarczowane, rozczłonkowane i unicestwione), choć jeszcze o tym nie wiedzą. Każde drzewo o grubszym pniu otrzymało swój wyrok z numerem (wypisany zielonym sprejem), te mniejsze oznaczono kropkami lub w ogóle - ot, drobnica, niewarta uwagi - w mgnieniu oka zostanie ścięta muśnięciem elektrycznej piły.
Dziś mija dziesięć dni od czasu, gdy zrobiłam te zdjęcia. W tym czasie pąki zapewne już napęczniały i zaczęły się rozwijać, ale ja nie poszłam tego zobaczyć. Nie mam serca i siły chodzić (bezsilna!) pomiędzy... zombie.
    Rokitnik zwyczajny, którego dopiero wtedy zauważyłam, ma ponad metr wysokości, a to znaczy, że liczy sobie ponad dziesięć lat. Jest pod ochroną, lecz czy ktoś go uratuje, oszczędzi? Wątpię.

Rokitnik zwyczajny, rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides L.) – gatunek krzewu z rodziny oliwnikowatych (Elaeagnaceae). Nazywany bywa także rosyjskim ananasem. Od 1983 r. roślina jest objęta w Polsce ochroną gatunkową (od 2014 r. znajduje się pod ochroną częściową).

Rokitnik zwyczajny, rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides L.) – silnie rozgałęziony krzew (rzadko jest niskim drzewem), osiągający wysokość do 6 m. Wyglądem przypomina krzaczaste gatunki wierzb. Rośnie powoli, po 4 latach osiąga wysokość około 0,5 m.

Kwitnące krzewy

W lutym przedstawiłam kwiaty drzew. Było ich tyle, że zdjęcia trzeba było podzielić na cztery części. Dziś kilkanaście zdjęć kwiatów krzewów. Nie wszystkie są "nowe", część już opisałam (można je znaleźć również pod etykietą "krzewy"), ale kilka gatunków gości tu po raz pierwszy.
     Na początek wiciokrzew, czy raczej suchodrzew Maacka. Dwa, może trzy rosną przy ścieżce wzdłuż Łąki Wschodniej. Na początku maja zwróciłam uwagę na symetryczny układ gałązek i liści. Przy każdej parze liści pojawiły się dwie pary pączków kwiatowych. W drugiej połowie maja zakwitły tak:

Wiciokrzew/suchodrzew Maacka (Lonicera maackii) - gatunek krzewu, rzadko małego drzewa z rodziny przewiertniowatych. Kwiaty białe, dwuwargowe o długości 2 cm, wyrastają parami zgrupowanymi w klastry. Kwitnie od połowy wiosny do początku lata (fot. 22 maja)

Wiciokrzew Browna

Wiciokrzew Browna (Lonicera x brownii (Regel) Carriere) Chwile zaChwycone

Pięknie wyglądają zwykłe siatki ogrodzeniowe ozdobione kwitnącymi pnączami. Ich oczka dają roślinom doskonałe oparcie, znacznie lepsze niż pręty kosztownych ogrodzeń. Od pewnego czasu kwitną ozdobne wiciokrzewy. Nie sposób przejść obok nich obojętnie. Mają kształtne liście i liczne złoto-pomarańczowe rurkowate kwiaty. Na moich zdjęciach są to pnącza z gatunku wiciokrzew Browna, prawdopodobnie odmiana 'Dropmore Scarlet', które znalazłam przy dwóch różnych posesjach. Spędziłam tam długie chwile kontemplując ich niezwykłą urodę (wiciokrzewów, rzecz jasna  :-) ).

Suchodrzew tatarski

Suchodrzew tatarski najlepiej czuje się i rozkwita w pełnym słońcu, lecz ja po raz pierwszy zobaczyłam ten krzew w miejscu dość zacienionym, pośród drzew rosnących wzdłuż ścieżki rowerowej. Na tle rozmaitych odcieni zieleni liści sąsiadujących drzew widok dość licznych różowo-białych kwiatów, a zwłaszcza różowych pąków tej rośliny natychmiast przykuł moją uwagę. Nigdy dotąd nie widziałam takiego krzewu o wiotkich gałązkach, charakterystycznych ciemnozielonych listkach i wręcz egzotycznych kwiatach. Oczywiście, zatrzymałam się i zrobiłam sporo zdjęć, bardzo przejęta swym odkryciem.
Gdy udało mi się zidentyfikować gatunek, zebrałam o nim sporo informacji i postanowiłam odwiedzić ten krzew ponownie. I wiecie co? Po drodze natknęłam się na wiele suchodrzewów, którymi obsadzono fragmenty pobocza jezdni oraz na kilka rosnących samopas. Przechodzę tamtędy dość często, a jednak krzewy umykały mojej uwadze. Doprawdy, to zdumiewające, że zaChwycił mnie suchodrzew tatarski rosnący w miejscu niezbyt dla niego odpowiednim. Być może tak zaskoczył mnie swoją obecnością, że nareszcie go ujrzałam. Tsaheylu, suchodrzewie.

Suchodrzew tatarski, wiciokrzew tatarski (Lonicera tatarica) - krzew należący do rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae).  Osiąga do 3-4 m wysokości.

I jeszcze słowo o nazwie gatunkowej. Stosowane są dwie - suchodrzew, bądź wiciokrzew tatarski. Poniżej opisu botanicznego zamieszczam informacje o rodzaju Lonicera, z którego wynika, że formy zdrewniałe określa się mianem suchodrzewu. Do tego rodzaju roślin należą również formy pnące (niezdrewniałe) i te nazywa się wiciokrzewami.