Dziurawiec podługowaty (Hypericum oblongifolium)

Oto dziurawiec podługowaty, dość rozłożysty krzew o licznych cienkich pędach i dużych kwiatach ozdobionych mnóstwem pręcików. 

Dziurawiec podługowaty (Hypericum oblongifolium) – gatunek rośliny należący do rodziny dziurawcowatych. 

 

Dziurawiec kielichowaty (Hypericum calycinum)

Złocistożółte kwiaty dziurawca kielichowatego są chyba największe, jakie dotąd widziałam u roślin z tego rodzaju. Na niektórych zdjęciach, oprócz kwiatów, pozują też owady (bzygi i pszczoły), zorientujecie się więc w skali. Liczne kwiaty ozdobione obłędną ilością pręcików z czerwonawymi pylnikami, do tego skórzaste, kształtne liście tworzą efektowny kobierzec. Ubiegłego lata miałam szczęście trafiając na najlepszy moment widowiska, które rozpoczęło się pod koniec czerwca.

 

Dziurawiec kielichowaty (Hypericum calycinum) – gatunek rośliny należący do rodziny dziurawcowatych. 

 

Żółte i różowe kwiaty z Botanika

Przedstawiam dziś m.in. kilka nieprezentowanych dotąd gatunków roślin z Ogrodu Botanicznego, zilustrowanych zdjęciami poglądowymi.

Rudbekia owłosiona, rudbekia ostra (Rudbeckia hirta L.) - gatunek byliny należący do rodziny astrowatych. Dorasta do 80 cm wysokości. Łodygi sztywne, grube, pokryte szorstkimi włoskami. Liście długości 10 cm., lancetowate, grubo ząbkowane,– owłosione. Kwiaty złociste, duże. Wyhodowano wiele odmian.

Rudbekia owłosiona, rudbekia ostra (Rudbeckia hirta L.) - kwiaty złożone z ciemnych, niemal czarnych kwiatów rurkowych otoczonych intensywnie żółtymi, pomarańczowymi, bądź czy rdzawo-czerwonymi kwiatami języczkowymi. Kwitnie długo – od początku lipca do połowy października.

Żółte kwiaty z Botanika

Roślin o żółtych kwiatach rosnących w poznańskim Ogrodzie Botanicznym sfotografowałam tyle, że warto poświęcić im osobny wpis. Większości z nich nigdy wcześniej nie widziałam, a jeśli nawet, to nie znałam ich nazwy. Zdjęcia powstały w czasie dwukrotnych odwiedzin ogrodu (1 i 10 lipca).

Oman wspaniały (Inula magnifica) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych. Pochodzi z Kaukazu. Osiąga wysokość do 1,8 m i do 1 m szerokości. Złoto pomarańczowe koszyczki kwiatowe o średnicy do 15 cm, zebrane w wiechę. Kwitnie od czerwca do września. (10 lipca)

Oman wspaniały (Inula magnifica) – wewnętrzne, ciemnożółte kwiaty są rurkowe, zewnętrzne - żółte, języczkowe o długości 4-5 cm. Płatki korony są wąskie i lekko zwisające. Liście bardzo duże, szerokojajowate (10 lipca)

Suche pożegnanie zimy

Zima przeminęła niepostrzeżenie, coraz więcej jest słonecznych dni i tylko patrzeć jak łąki, trawy i drzewa obudzą się do życia. Już wschodzi glistnik jaskółcze ziele, pojawiają się pojedyncze zielone źdźbła traw, pąki na krzewach czekają w gotowości, no i są już bazie. Słychać coraz więcej ptaków, sroki z sąsiedztwa kończą budować nowe gniazdo (skwapliwie wykorzystywały gałązki ze starego). Na moich łąkach nadal królują suche trawy, sucha nawłoć, wrotycz, ostrożeń, dziurawiec, przymiotno, wiesiołek i inne - same szkielety. Słychać tylko cichy szmer martwych łodyg i pustych kwiatostanów, szum suchych traw poruszanych delikatnym wiatrem - ale do czasu.
Natknęłam się na gromadkę niewielkich owadów - fruwały w jednym miejscu nad jakąś suchą rośliną: góra-dół, góra-dół w kółko i na odwrót. Do złudzenia przypominało to ruchy piłeczek w rękach żonglera - ciągle się wymijały, choć czasem na moment wpadały na siebie, jakby specjalnie. Muchy nadal są rzadkością, innych owadów specjalnie nie widać, ale też... do czasu.

Suchy wrotycz i nawłoć pośród wysokich traw (zdaje się, że to trzcinnik piaskowy) na Łące Wschodniej

Dziurawiec zwyczajny - jak budził się i zasypiał

Jak kwitnie dziurawiec pokazałam już ponad dwa miesiące temu. Dziś przedstawiam fotograficzną opowieść o tym jak dziurawiec zwyczajny wypuszczał pierwsze wiosenne liście, jak wzrastał, a później wydał owoce i szykował się do zimowego snu.
Najczęściej to kwiaty są ozdobą rośliny, ale żeby je kiedyś zobaczyć, warto wiedzieć jak wygląda ona w czasie gdy jeszcze lub już nie kwitnie, zapamiętać miejsce i wrócić tam w odpowiednim czasie. Gdy wiosną fotografowałam młode łodyżki i zielone liście, przyznaję, nie wiedziałam, nie kojarzyłam, że to właśnie dziurawiec. Teraz koło się zamknęło - wiem jak ta roślina wygląda o każdej porze roku (fotografowałam ją także zimą, ale może podaruję sobie prezentację tych zdjęć. W końcu nic straconego - nadchodzącej zimy znów będę miała okazję to powtórzyć. Spodziewam się, że zdjęcia wypadną lepiej). Tymczasem zapraszam do przyjrzenia się dziurawcowi u progu i pod koniec okresu wegetacyjnego.
 

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.) - na młodych liściach już widoczne są prześwitujące kropeczki - zbiorniki olejku eterycznego (fot. 11 kwietnia).

Dziurawiec. Doprawdy - zwyczajny?

Okazy dziurawca, które dziś przedstawiam zostały sfotografowane w różnym czasie i miejscach. Pierwsze pochodzą z końca czerwca, a ostatnie z wczoraj. Zakładam, że na wszystkich zdjęciach jest dziurawiec zwyczajny, ale prawda może być nieco inna. Sądzę, że na Zapomnianej Łące oraz na Łące Północnej rósł jeden "rodzaj" -  rośliny były rozkrzewione i z daleka wyglądały dość... niechlujnie. Pomiędzy kwiatami było dużo brązowawych i czerwonawych zwiędłych kwiatostanów, co sprawiało, że te żółte, rozkwitłe, były mniej widoczne. Tego typu okazy spotkałam pod koniec czerwca i na początku lipca.
Natomiast na Przypłociu i na Łące Niespodzianek znalazłam dziurawce jakby smuklejsze, o delikatniejszych łodygach, równomiernie zielonych liściach, z niewielką ilością tych rzucających się w oczy, owych brązowych "dodatków". Być może do ich "ładniejszego" wyglądu przyczyniło się ich nieco zacienione stanowisko, na skraju zarośli (tamte zaś rosły na otwartym terenie).
Jednak dziurawiec zwyczajny tworzy też mieszańce z dwoma innymi gatunkami. Ponadto Wikipedia wymienia mnóstwo gatunków dziurawca uprawianego, jednak dotąd brak ich opisów. Z kolei, spośród tych dziko rosnących nie jest to raczej żaden inny, poza dziurawcem zwyczajnym (moim zdaniem, jako laika).

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.) z rodziny dziurawcowatych.  Zakwita zawsze przed 25 czerwca, stąd zwany jest m.in. świętojańskim zielem