Ożota zwyczajna

Miło było popatrzeć na wzrastającą ożotę, której w Botaniku z roku na rok chyba przybywa. Nie jest jakoś szczególnie urodziwa, ale podoba mi się. Jest tak zwyczajna, że bez trudu wtopiłaby się w roślinność łąk i nieużytków. A jednak jest coraz rzadsza. Po prostu ginie, gdyż zanikają jej naturalne siedliska. Zresztą, moje łąki i nieużytki też już nie istnieją...

Ożota zwyczajna (Galatella linosyris (L.) Rchb.f.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych  [20 sierpnia]

Kwiaty i nie-kwiaty z Botanika

Czas na przedostatnią porcję zdjęć z Ogrodu Botanicznego, które trochę przeleżały, bowiem zidentyfikowanie niektórych roślin trwało długo. Tym razem przedstawiam rośliny, które albo już przekwitły, albo mają niewielkie, bądź niepozorne kwiaty. Wyglądają jednak interesująco - a to ze względu na ładne owocostany lub liście, albo też owe niewielkie kwiatki zebrane w dekoracyjne kwiatostany.
    Na początek żeleźniak żółty. Chyba nigdy nie widziałam jak kwitnie, za to jasnozielone kule (pozostałości kwiatostanów) rozmieszczone piętrowo na prostej łodydze, prezentowały się wspaniale.

Żeleźniak żółty, żeleźniak Russela (Phlomis russeliana (Sims) Lag. ex Benth), zwany szałwią jerozolimską - gatunek byliny z rodziny jasnotowatych. Pochodzi z górskich rejonów Turcji i Syrii. Dorasta do wysokości 90 cm. Szarozielone, sercowate lub jajowato-lancetowate liście są z wierzchu szorstko owłosione, od spodu pokryte białym nalotem, brzegiem ząbkowane (długość do 20 cm)

Żeleźniak żółty, żeleźniak Russela (Phlomis russeliana) - posiada charakterystyczne, piętrowe kwiatostany osadzone na sztywnych, silnie omszonych pędach. Kwiaty są zebrane w gęste, wielokwiatowe nibyokółki osadzone na pędach w 3-5 piętrach.

Wrześniówka w Ogrodzie Botanicznym

Siódmego września było bardzo pogodnie i ciepło, więc wybrałam się do poznańskiego Ogrodu botanicznego. Widząc niektóre rośliny zielne uznałam, że tegoroczne lato, w sensie wegetacyjnym, było krótsze od poprzedniego o jakieś dwa lub trzy tygodnie. Na przykład jeżówki i dzielżany, które w ubiegłym roku zachwycały jeszcze w trzeciej dekadzie miesiąca, tym razem przekwitły już i uschły. Znalazłam jednak trochę kwitnących roślin, pójdę więc na kompromis i powiem, że tegoroczne lato było... inne. Zapraszam na kolejny spacer po Botaniku, zwłaszcza, że "odkryłam" kilka nowych roślin.
Oto urodziwa wierzbówka nadrzeczna, drugi gatunek z rodzaju wierzbówka, występujący w Polsce (wierzbówkę kiprzycę pokazywałam już kiedyś). Ma ładne, intensywnie różowe kwiaty o średnicy ok. 4 cm (moim zdaniem są większe niż u kiprzycy).

Wierzbówka nadrzeczna (Chamaenerion palustre Scop., syn. Ch. angustissimum (Weber) Sosn.) – gatunek rośliny z rodziny wiesiołkowatych (Onagraceae). Występuje na kamienistych brzegach górskich rzek i potoków, żwirowiskach oraz na hałdach.

Wierzbówka nadrzeczna (Chamaenerion palustre Scop.) – osiąga wysokość do ok. 70 cm, zazwyczaj 40 cm. Liście dość sztywne, wąskie, do 5 mm szerokości, wydłużone, podobne do liści rozmarynu.

Ożota zwyczajna, aster złoty

Ożota zwyczajna (Galatella linosyris)

W środowisku naturalnym ożota zwyczajna jest rośliną rzadko już spotykaną. Pewnie nie znajdę jej na swoich łąkach, ale było mi miło zetknąć się z nią w ogrodzie... botanicznym, w sekcji roślinności kserotermicznej, czyli wykształcającej się na siedliskach o bardzo silnym nasłonecznieniu, silnie nagrzewających się, z niewielką dostępnością wody.
Jeśli miałabym porównać wygląd ożoty do jakiejś znanej mi rośliny, byłby to wrotycz, tyle, że w wersji nieco ażurowej.
Ożota zwyczajna, zwana także astrem złotym, kwitnie dość późno, bo dopiero od lipca, a nawet sierpnia, za to aż do końca września. Poszukując informacji o tej roślinie znalazłam niejedną ofertę ogrodniczą. Tak, ożota nadaje się na rabaty, skalniaki czy kwiat cięty. Ja wolałabym jednak zobaczyć ją rosnącą dziko. W mojej okolicy znalazłoby się sporo terenów, gdzie czułaby się jak u siebie.