Rabatki na torowiskach

Stanowczo przestrzegam przed wchodzeniem i poruszaniem się po torowiskach! To śmiertelnie niebezpieczne. Osoba idąca torami nie słyszy(!!) nadjeżdżającego pociągu, bowiem fale dźwiękowe rozchodzą się na boki, a więc po obu stronach torów, a nie z przodu czy z tyłu.
Wiem, co mówię. Tyle, że mnie się upiekło. W połowie czerwca chodziłam sobie po torach na rzadko uczęszczanej bocznicy kolejowej, gdzie wyrosły taaakie piękne rabatki - raz, drugi i trzeci. Przyznaję, że zauważałam, iż składy stojących na jednym z torów wagonów towarowych, za każdym razem były inne. No, ale skoro stały tak bez lokomotywy, to czego tu się bać?
Jednak trzeciego dnia, kiedy to właśnie skończyłam fotografowanie i zabierałam się do odwrotu, zza sznura stojących wagonów, tuż przed sobą, na sąsiednim torze ujrzałam... lokomotywę manewrową (z całym składem innych wagonów)! Miałam to szczęście, że zatrzymała się, bo tuż obok torowiska zostawiłam swój rower, a dwóch miłych panów obsługujących ową lokomotywę zauważyło go i ruszyło ratować moje mienie. Tym sposobem, uchowałam się i ja  :-) . Dziękuję Ci, mój Aniele Stróżu!

rośliny na torowiskach Chwile zaChwycone

Białe kwiaty wiosny

Biel kwiatów, zwłaszcza zestawieniu z zielenią świeżych liści, jest jedną z radośniejszych barw w wiosennej palecie. Uszczknęłam jej nieco - na pamiątkę.

 

Zawilec gajowy (Anemone nemorosa L.) – gatunek byliny należący do rodziny jaskrowatych. Kwiaty mają zwykle 6, rzadziej 7-8 wydłużonych listków okwiatu. Od wewnątrz listki są białe, od zewnątrz często różowawe. Na wypukłym dnie kwiatowym osadzone są liczne, żółte pręciki i liczne słupki (ok. 20). Kwiaty rozwijają się od marca do kwietnia, czasem do początków maja (10 kwietnia)

 

W Moim Lesie - lipiec

Zapraszam na mały spacer po Moim Lesie i okolicznych łąkach. Oto kilkanaście roślin, które zauważyłam i sfotografowałam w lipcu. 

Pszeniec zwyczajny (Melampyrum pratense L.) z rodziny zarazowatych (Orobanchaceae).

Starzec jakubek (Senecio jacobaea L.), znany także jako krostawiec - gatunek rośliny z rodziny astrowatych.

Lipcówka w Botaniku

Nareszcie! Pierwszego lipca, dokładnie po dwóch miesiącach ponownie odwiedziłam Ogród Botaniczny w Poznaniu. Zobaczcie jak wygląda teraz i jakie rośliny zakwitły (oczywiście, pokazuję tylko niektóre).

Fontanna tancerki w Ogrodzie Botanicznym w Poznaniu. Tym razem w otoczeniu lawendy i nagietków (we wrześniu ubiegłego roku jej widownię stanowiły różnokolorowe dalie - zobacz)

Fontanna tancerki jest (moim zdaniem) wizytówką, najbardziej rozpoznawalnym znakiem poznańskiego Botanika, lecz swoją wędrówkę rozpoczynam od sadzawki znajdującej się nieopodal głównego wejścia. Bardzo ją lubię, ponieważ jest dość kameralna, w dodatku otoczona mnóstwem kolorowych i zachwycających kwiatów.

Majówka w Ogrodzie Botanicznym

Kończy się maj, więc już najwyższy czas na migawki z pobytu w Ogrodzie Botanicznym w Poznaniu, który miał miejsce pierwszego (i nieco pochmurnego) dnia tego miesiąca. Wówczas stosunkowo niewiele roślin kwitło, a i ogrodowi sporo brakowało do przepychu i rozmaitości, jaki zapamiętałam z ubiegłorocznych wrześniowych odwiedzin. Mimo wszystko, była to okazja do obejrzenia całego ogrodu oraz zobaczenia roślin, których latem albo próżno szukać, albo będą wyglądały inaczej.
Przedstawiam kilka roślin, które akurat wtedy kwitły lub wschodziły.

Żagwin ogrodowy (Aubrieta ×cultorum Bergmans), nazywany czasami obrecją ogrodową – mieszaniec powstały w wyniku skrzyżowania A. deltoidea z innymi gatunkami żagwinu.

Tulipan (Tulipa L.) – rodzaj roślin cebulowych należący do rodziny liliowatych. Zalicza się do niego ok. 120 gatunków i co najmniej 15 tysięcy kultywarów (odmian uprawnych).

Lato zielone

Zobaczycie, wiosna nadejdzie prędko.
Przed moim domem rosną wysokie topole. Na jednej z nich rokrocznie para srok buduje nowe gniazdo. Z tego co pamiętam, w ubiegłym roku sroki zabrały się za budowanie gniazda w lutym. Czasami wygląda to zabawnie, gdy sroka zbiera materiał na budowę gniazda. Oczywiście chętnie uszczknie coś ze starego, zawsze znajdującego się poniżej. Kiedyś widziałam też jak sroka szamotała się z suchym badylem wystającym z ziemi. Złapała go dziobem u dołu i tak długo poruszała nim na boki (niemal stękając), aż badyl ułamał się z trzaskiem.
W tym roku sroki majstrują już od kilku dni z przerwami, gdy padał śnieg i wiało. Podwaliny (dno?) gniazda przypominają na razie niewielką kulkę uplecioną z gałązek, jego ukończenie i wyposażenie jeszcze potrwa, ale sam fakt, że sroki zabrały się za wicie gniazda co najmniej miesiąc wcześniej, napawa mnie wiosennym optymizmem.
    Na dziś przygotowałam parę zdjęć, na których dominuje kolor zielony. To kolor, który najbardziej kojarzy mi się z życiem, wiosną i latem. To kolor, w chwili obecnej, skrajnie deficytowy!
Wiecie, że pod względem umiejętności fotografowania jestem zielona jak szczypiorek - wybaczcie mi więc niewyszukane kadry. Nie mam też zielonego pojęcia czy pozwolą Wam one, choć trochę poczuć powiew wiosny i lata.
W każdym razie ja daję zielone światło. Komu, czemu? Rychłemu nadejściu wiosny, a jakże  :-) 

Rzepak (Brassica napus L. var. napus) - odmiana kapusty rzepak należącej do rodziny kapustowatych. Występuje tylko w uprawie.

Stokłosa (Bromus L.) - rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Należy do niego ok. 150 gatunków mucha na trawie.

Skrzyp zimowy, zielony "bambus"

equisetum hyemale robusta

Widząc w Ogrodzie Botanicznym wysoki, dorodny skrzyp zimowy rosnący przy owalnym stawie, od razu wiedziałam, że to ten gatunek. Znacznie wcześniej wypatrzyłam ten skrzyp w Moim Lesie, rosnący w kilku miejscach na skarpie przy ścieżce wzdłuż Średniego Stawu. Oczywiście, nie jest tak żywozielony i duży - prawdopodobnie ze względu na znaczne zacienienie oraz ubogą, niezbyt wilgotną glebę. [Znacznie później ustaliłam, że skrzyp z Botanika należy do odmiany 'Robusta'].
Nigdy wcześniej nie widziałam takiej rośliny, ale przypuszczam, że rosnąc dziko w innym miejscu, wyglądem będzie przypominała właśnie ten z Mojego Lasu - o wysokości do 50 cm, ciemnozielony, nie bardzo rzucający się w oczy na tle ściółki i suchych traw. Z tego powodu nie byłam w stanie zrobić zdjęć rozproszonych kęp, a jedynie pojedyncze pędy zarodnionośne, rzadko kiedy muskane promieniami słońca.

Skrzyp zimowy (Equisetum hyemale L.) - gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny skrzypowatych.
W Polsce dość pospolity, szczególnie na obszarach nizinnych, aż po regiel górny (9 września)

Kłosy zarodniowe skrzypu polnego

Skoro już dowiedziałam się jak wygląda pęd (i kłos) zarodnionośny skrzypu wybrałam się Na Łąkę Niespodzianek, gdzie w ubiegłym roku widziałam dużo tych roślin, z zamiarem wypatrzenia owych pędów pośród zarośli. Nie było łatwo, jego miejsca były mocno zarośnięte, ale nie poddawałam się. W końcu udało się - znalazłam ich około dziesięciu.
Miałam rację zakładając, że gotowy kłos wyrasta z ziemi, a później pęd się wydłuża unosząc go coraz wyżej. Kłosy są podobne, jednak każdy wygląda trochę inaczej, w zależności od fazy rozwoju, a może i miejsca, z którego wyrasta. Długość kłosów wahała się od 2 do 4 cm, a wysokość całych pędów od kilku do 20 cm.

 

Skrzypu polnego pęd zarodnionośny

Na pierwszy rzut oka wyglądał jak rachityczny pęd jakiejś samosiejki - blady, żółtawy, niepozorny na tle niemal nagiej ziemi. Wystawał najwyżej na 15 cm. Zwróciłam jednak uwagę na jego dość grubą "łodygę" i dziwny podłużny pąk na szczycie. Co to? - zastanawiałam się przez chwilkę dotykając dziwnej niby-szyszki, która nie okazała się być zawiązkiem liści. Przemknęła mi nawet myśl o jakimś grzybie, ale jeden rzut oka na ową łodygę wystarczył - to pęd zarodnionośny skrzypu polnego. Nigdy jeszcze go nie widziałam.
Wypatrywałam go dwukrotnie na Łące Niespodzianek w miejscach, gdzie w ubiegłym roku widziałam zielone pędy płonne. A tu, proszę! Pęd zarodnionośny skrzypu polnego wyrósł sobie na Przypłociu!
Zdjęcia mają charakter poznawczy - pęd był blady, żółtawy, ale z charakterystycznymi czarno zakończonymi ząbkami (to liście skrzypu!). Kłos zarodnionośny również jasny - czerwonawy, na szczycie ubrudzony ziemią. To chyba pozostałość kiełkowania - pewnie częściowo ukształtowany kłos wyrasta z ziemi, później rozwija się i dojrzewa na coraz bardziej wydłużającym się pędzie.

Kłos zarodnionośny skrzypu polnego (Equisetum arvense) to gęste skupienie drobnych liści zarodniowych (sporofilów) na szczycie pędu mające postać szyszkowatego kłosa.  (fot. 11 kwietnia)

Pęd zarodniowy skrzypu polnego (Equisetum arvense) osiąga wysokość od 10 do 30 cm. Średnica pędu wynosi 2-6 mm.

Bajkaroko - skrzyp polny

Ubiegłego roku na Łące Niespodzianek, którą późnym latem oznaczono żółtą tablicą "Działka o powierzchni... m na sprzedaż" rosło wiele dorodnych skrzypów. Wg opisu botanicznego skrzyp polny osiąga wysokość 40 cm, ale te, które tam spotkałam dochodziły do ponad 60 cm wysokości. Inny gatunek, skrzyp olbrzymi, dorasta do 1,2 a nawet 2,5 m i ma nieco inny pokrój; jest objęty ochroną prawną i rośnie na pogórzu i w północnej części kraju. W Polsce występuje aż 10 spośród 15 gatunków istniejących na Ziemi, ale nie wszystkie gatunki zostały opisane.
Przyjmuję, że zdjęcia przedstawiają skrzyp polny (pędy płonne), wartościową roślinę o zastosowaniu leczniczym i kosmetycznym (zerwałam i ususzyłam dwa spore pęki skrzypu - na herbatkę i płukankę do włosów). Te okazy rzeczywiście miały najwyżej 40 cm wysokości i rosły pośród wysokich traw. Przyglądając się im nietrudno jest mi wyobrazić sobie jak mogły wyglądać praskrzypy, olbrzymie rośliny sprzed setek milionów lat. Oczami wyobraźni widzę też przemykające między nimi ogromne praważki.
Dodam tylko, że owo "pra-" nie oznacza, że praskrzypy były przodkami tych dzisiejszych, tak samo jak i ważki nie są potomkami praważek :-).
Zdjęcia i opis pędu zarodnionośnego skrzypu przedstawiłam tutaj i tutaj.

Skrzyp polny (Equisetum arvense) ma drobne liście (kształt czarnych ząbków z białym obrzeżeniem), występują na pędach w okółku - otaczają węzły wzmacniając je.