Z dostępnych nielicznych źródeł wynika, że róża Serafina jest krzewem dorastającym do wysokości maksymalnie jednego metra, a mnie "trafił" się okaz mierzący około 1,80! Jeśli nie został dosadzony w ostatnim czasie, to mijałam go latami nie zwracając na niego uwagi. Niedawno jednak przyjęłam jego istnienie do wiadomości. Zwraca uwagę małymi, skórzanymi (przez to w ogólnym odbiorze jakby szarozielonymi) listkami, pośród których kwitło niezbyt wiele jasnoróżowych kwiatów. Te drobne liście i niewielkie kwiaty wyrastały na licznych, dość grubych, przewieszających się pędach, uzbrojonych w duże kolce. Na jednym ze zdjęć widać też owoc tej róży, zapewne zeszłoroczny.
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) |
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) 4 lipca |
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) 8 czerwca |
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) 17 czerwca |
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) |
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) |
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) |
 |
| Róża Serafina (Rosa serafinii) 17 czerwca |
--------------------------------
Róża Serafina (Rosa serafinii L.) to rzadki, dziko rosnący gatunek niskiego krzewu z rodziny różowatych (Rosaceae), występujący naturalnie w górzystych rejonach basenu Morza Śródziemnego.
Jest to niewielki, gęsty i silnie gałęzisty krzew osiągający zazwyczaj od 30 do 75 cm (maksymalnie do 100 cm) wysokości.
Pęd sztywne, łukowato wygięte, o charakterystycznym czerwonawym zabarwieniu. Prawie w całości gęsto pokryte licznymi, mocnymi, zakrzywionymi kolcami o szerokiej nasadzie.
Liście - złożone z 5 do 11 małych, skórzastych listków. Są one nieparzystopierzaste, eliptyczne, ciemnozielone, nagie, błyszczące, pod spodem jaśniejsze. Cechą szczególną liści jest ich intensywny, przyjemny zapach uwalniający się po potarciu, który przypomina kadzidło, zioła lub żywicę.
Kwiaty - małe, pojedyncze (złożone z 5 płatków), o jasnoróżowej barwie z jaśniejszym środkiem. Pojawiają się na roślinie w czerwcu i lipcu.
Owoce - małe, kuliste, ciemnoczerwone lub pomarańczowoczerwone owoce rzekome, które dojrzewają pod koniec lata i jesienią.
Pochodzenie i środowisko
Gatunek ten jest antropofitem (gatunkiem obcym) w Europie Środkowej i nie występuje naturalnie w polskiej florze, choć bywa spotykany w kolekcjach ogrodów botanicznych (np. we Wrocławiu czy Poznaniu).
Jego naturalny obszar występowania obejmuje:
- * Śródziemnomorskie tereny górzyste (Sardynia, Korsyka, Sycylia oraz Apeniny we Włoszech).
- * Suche murawy, zarośla kserotermiczne (garig) oraz kamieniste, wapienne zbocza na wysokościach powyżej 800 m n.p.m.
W ogrodnictwie zaliczana jest do róż botanicznych. Jest odporna na suszę oraz trudne, jałowe warunki glebowe.
Najlepiej rośnie na stanowiskach w pełni słonecznych, w przepuszczalnym, ubogim lub umiarkowanie żyznym podłożu.
Nie toleruje ciężkich, podmokłych i czysto torfowych substratów, w których jej korzenie łatwo zamierają.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz