Tawuła Margarita (Spiraea x margaritae)

Oczywiście, że z chęcią zobaczę kwiaty tej tawuły, ale zanim jeszcze wypuściła choćby ich zawiązki, zauroczyła mnie swymi kolorowymi liśćmi. W polskich źródłach nie znalazłam żadnej informacji na temat tawuły Margarity, nazwanej przez hodowcę imieniem swej córki, załączam więc linki do stron anglojęzycznych. Zdjęcia kwiatów, jeśli będzie mi dane je sfotografować, jak zwykle, załączę tutaj. 

Tawuła Margarita (Spiraea x margaritae) - odmiana tawuły opisana w 1893 r. przez Hermana Zabla [30 maja]

 

Tawuła dziurawcolistna (Spiraea hypericifolia)

Nie twierdzę, że ta tawuła jest przecudnej urody, ale zaciekawiła mnie jej nazwa. I rzeczywiście, jej liście bardzo przypominają liście dziurawca zwyczajnego (przedstawiłam go tutaj i tutaj). A kwiaty? Mnie wydały się nieco większe niż u innych tawuł (z dotąd poznanych gatunków), jednak kwiatostany nie bardzo rzucały się w oczy. O ile pamiętam, były mniej liczne i mniej okazałe.  
Poza ostatnim, wszystkie zdjęcia pochodzą sprzed dwóch lat. W ubiegłym roku ogród był zamknięty, w tym - ja zamknęłam się sama z uwagi na niesprzyjająca aurę. Pewnie więcej zdjęć nie będzie, ale w razie czego, oczywiście, dodam je tutaj. 

Tawuła dziurawcolistna (Spiraea hypericifolia L.)  19 kwietnia

 

Tawuła sina

Ponoć uchodzi za jedną z najmniej efektownych tawuł, o czym dowiedziałam się poszukując informacji i opisu botanicznego tego gatunku. Aż dziwne, bo mi sama wpadła w oko :-)

Tawuła sina (Spiraea cana) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny różowatych  [9 maja]

Tawuła Henry'ego

Nie mam pojęcia do jakiej wysokości dorastają największe krzewy tawuły, ale tawuła Henry'ego jest najokazalszą, jaką dotąd spotkałam. Wg opisu botanicznego dorasta do 3 m. Ta rosnąca w Botaniku na pewno tyle ma, jeśli nie więcej. Możliwe, że wrażenie wielkości potęgowały niezliczone kwiaty zebrane w gęste kwiatostany wyrastające jeden pod drugim - wspaniały widok!
Zauważyłam ten krzew (również w rozkwicie) w ubiegłym roku. Zrobiłam za mało zdjęć, z których i tak nie byłam zadowolona. Czekałam więc na kolejną okazję w tym roku. Udało się! Nie tylko to, że trafiłam na odpowiedni moment, ale i kadry wypadły lepiej  :-)

Tawuła Henry'ego (Spiraea henryi Hemsl., 1887) - gatunek krzewu należący do rodziny różowatych (21 maja)

Tawuła Thunberga

Tak wiele jest gatunków tawuł, że ich rozróżnianie, zwłaszcza tych kwitnących na biało, wydawało mi się niemożliwe. Z nazwą "tawuła Thunberga" zetknęłam się niejednokrotnie, ale ani opisy, ani zdjęcia nie dawały mi wyraźnego punktu zaczepienia.
Z pomocą przyszła mi więc natura - dwa krzewy rosnące w Botaniku, którym mogłam przyglądać się do woli. Teraz nareszcie mogę opisać te rośliny własnymi słowami, oczywiście, na podstawie tego, co zaobserwowałam :-)
Cieniutkie pędy (w porównaniu do tawuł spotykanych na skwerach i w parkach) wdzięcznie obsypane śnieżnobiałymi kwiatkami. Ten, kto spodziewałby się takich (jak TUTAJ) girland, strug i kaskad, do jakich i ja się przyzwyczaiłam (dzięki zieleni miejskiej), może poczuć lekki zawód. Kwiaty tej tawuły wyrastają bowiem trochę nieregularnie i nie jest ich AŻ tak wiele, są za to pełne świeżości, wdzięku i prostoty! Pędy długie i sprężyste, nie sprawiają wrażenia obciążonych. W czasie kwitnienia pąki liściowe dopiero się rozwijały. W pełni ulistniony krzew nadal pozostawał ażurowy, liście wąskie i dość długie, takie mini wierzbowe. Ich wygląd mnie zaskoczył, a jednocześnie zapadł w pamięci jako znak rozpoznawczy tego gatunku.
Kwitnące krzewy fotografowałam 17 i 25 kwietnia.

 Tawuła Thunberga (Spiraea thunbergii)          

Tawuła z Łąki Wschodniej

Bardzo się cieszę, gdy we właściwym czasie i przy sprzyjającej pogodzie spotkam roślinę, która akurat ma swoje pięć minut - jest w rozkwicie i wygląda najpiękniej. Taki stan trwa zaledwie kilka dni, można więc nie zdążyć.
Jak dotąd, Łąka Wschodnia, skazana przecież na unicestwienie - trwa i ma się dobrze. Postanowiłam więc częściej tam zachodzić, zwłaszcza, że rośnie tam tawuła, której kwiatów nigdy nie oglądałam (fotografowałam tylko jej pąki). Parę dni temu udało się - kwitła i zachwycała. Niezliczonymi świeżymi kwiatami, długimi przewieszającymi się pędami i młodymi listkami.
Niedawno żałowałam kończącego się kwitnienia mirabelek, jakoś ominął mnie wysyp mniszków (a może z nich wyrosłam?), złoty orzech, mimo, że odwiedzałam go kilkukrotnie - nigdy więcej nie rozbłysł w blasku chylącego się ku zachodowi słońca... Wszystko tak prędko przemija! Dlatego choć fotografowałam już tawuły (i wiele innych roślin), wiem, że kiedy tylko będę mogła, zawsze skorzystam z okazji, by próbować... zatrzymać czas, na tyle, na ile potrafię.
Tym razem zrobiłam to tak:

Białe kwiaty wiosny

Biel kwiatów, zwłaszcza zestawieniu z zielenią świeżych liści, jest jedną z radośniejszych barw w wiosennej palecie. Uszczknęłam jej nieco - na pamiątkę.

 

Zawilec gajowy (Anemone nemorosa L.) – gatunek byliny należący do rodziny jaskrowatych. Kwiaty mają zwykle 6, rzadziej 7-8 wydłużonych listków okwiatu. Od wewnątrz listki są białe, od zewnątrz często różowawe. Na wypukłym dnie kwiatowym osadzone są liczne, żółte pręciki i liczne słupki (ok. 20). Kwiaty rozwijają się od marca do kwietnia, czasem do początków maja (10 kwietnia)

 

Tawułowa śnieżyca

Dziś poprószył śnieg, a ja przypomniałam sobie tawuły kwitnące niewyobrażalną ilością białych kwiatków - cudowną wiosenną śnieżycę. Czekam na nią z niecierpliwością.

Tawuła białe kwiaty

Tawuła van Houtte'a

Krzewy w czerwcu

Trwa lato, jest zielono i na ogół ciepło. Nie brakuje kolorów - w ogrodach i na łąkach kwitnie mnóstwo kwiatów. Przeglądając zdjęcia z ubiegłego miesiąca zdałam sobie sprawę z ogromu zmian, jakie jednak nastąpiły. Chyba żaden z przedstawionych poniżej krzewów już nie kwitnie, stając się kolejną zieloną bryłą wtapiającą się w tło.
Zapraszam zatem na mały przegląd krzewów - jak kwitły, bądź owocowały w czerwcu.
 

Róża (Rosa L.) – rodzaj krzewów należących do rodziny różowatych (Rosaceae). Znanych jest 150–200 gatunków występujących na półkuli północnej. Kwiaty osadzone są pojedynczo lub zebrane w kwiatostany: wiechy, baldachogrona i podbaldachy. Płatki są różnokształtne, barwy białej, różowej lub czerwonej (u odmian hodowlanych występują też inne barwy) - 18 czerwca

Majowe krzewy

Krzewy należą do roślin drzewiastych, do których należą przede wszystkim drzewa, ale i półkrzewy, krzewinki oraz pnącza. Zdarza się, że szybkie odróżnienie krzewu od drzewa bywa utrudnione. Krzew, wg Wikipedii, to niebędąca pnączem wieloletnia roślina drzewiasta o zdrewniałej łodydze, która od nasady rozgałęzia się na wiele zdrewniałych pędów równorzędnych. W przeciwieństwie do drzew, u krzewów brak osi głównej - pnia, a także korony.
Od dłuższego już czasu interesuję się drzewami, ale i krzewy, zwłaszcza w wiosennym wydaniu,  przykuwają moją uwagę - a to kwiatami, a to liśćmi czy ogólnym pokrojem. Uzbierało mi się ich nieco - oto jak wyglądały w maju.

Tawuła japońska, tawuła Bumalda, tawuła drobna (Spiraea japonica L.) kwitnie od lipca do września, ale w maju jej liście przybierają przepiękne barwy - od jasnozielonożółtej do ciemno pomarańczowoczerwonej (19 maja)

Wiśnia wonna, antypka (Cerasus mahaleb) – gatunek z rodziny różowatych z rodzaju wiśnia. Kwiaty białe zebrane w baldachach po 3-12 sztuk (1 maja)

Tawuły w parku

W drugiej połowie kwietnia królowały tawuły wczesne i szare, zwane norweskimi. Teraz jednak niemal zakończyły kwitnienie. Rozpoczynają je za to tawuły van Houtte'a. Wszystkie te biało kwitnące krzewy przypominają mi tryskające fontanny, spienione kaskady, sperlone strugi. Wyglądają zachwycająco zdobiąc parki, skwery i pobocza dróg.
Wiem, nie było mnie dość długo i nawet teraz mam zaledwie chwilkę. Zapraszam jednak do wiosennego parku sprzed kilku dni. Dziś zapewne wygląda inaczej. Ach, czas tak szybko mija!
Ale zaraz! Czy istniałoby pojęcie czasu, gdyby NIC się nie zmieniało, nie przemijało i nie następowało?

Tawuła szara, tawuła norweska (Spiraea ×cinerea) - fot. 30 kwietnia

Tawuła szara, tawuła norweska (Spiraea ×cinerea) - fot. 30 kwietnia

Kwitnące krzewy

W lutym przedstawiłam kwiaty drzew. Było ich tyle, że zdjęcia trzeba było podzielić na cztery części. Dziś kilkanaście zdjęć kwiatów krzewów. Nie wszystkie są "nowe", część już opisałam (można je znaleźć również pod etykietą "krzewy"), ale kilka gatunków gości tu po raz pierwszy.
     Na początek wiciokrzew, czy raczej suchodrzew Maacka. Dwa, może trzy rosną przy ścieżce wzdłuż Łąki Wschodniej. Na początku maja zwróciłam uwagę na symetryczny układ gałązek i liści. Przy każdej parze liści pojawiły się dwie pary pączków kwiatowych. W drugiej połowie maja zakwitły tak:

Wiciokrzew/suchodrzew Maacka (Lonicera maackii) - gatunek krzewu, rzadko małego drzewa z rodziny przewiertniowatych. Kwiaty białe, dwuwargowe o długości 2 cm, wyrastają parami zgrupowanymi w klastry. Kwitnie od połowy wiosny do początku lata (fot. 22 maja)

Białe tawuły

Na przełomie kwietnia i maja kwitnące tawuły zachwycały niewyobrażalną ilością białych, drobnych kwiatków. Wszystkie o pięciu płatkach z żółtymi środkami. Pewnie nie są identyczne, ale w moich oczach są tak podobne, że odróżnienie gatunków możliwe jest dopiero dzięki liściom i pokrojowi krzewów. Gatunkami zakwitającymi najwcześniej jest tawuła wczesna oraz tawuła szara, będąca zresztą mieszańcem tej pierwszej.
Jak dotąd, pogoda dopisuje i nie brak ciepłych i słonecznych dni, ale patrząc na rośliny, które przekwitły i wydały owoce widać, że lato i sezon wegetacyjny mają się ku końcowi. Wiosenna paleta niezliczonych barw spłowiała w letnim słońcu. Pomiędzy żywą zieleń i świeże kolory wkradają się wszelkie odcienie żółci - od słomkowych, zeschłych traw, przez zwarzoną żółć nawłoci i wrotyczu do zbrązowiałych owocostanów i obumierających łodyg roślin zielnych. Jeszcze chwila i zaczną żółknąć liście drzew.
Tymczasem cofam się do wiosny i obsypanych białym kwieciem tawuł zdobiących skwery i alejki.
Znawców tych krzewów proszę o identyfikację gatunków przedstawionych na dalszych zdjęciach. Wydaje mi się, że pierwszy z pokazanych krzewów to tawuła szara, a drugi to tawuła wczesna. A może odwrotnie? I jak nazywają się kolejne tawuły? Z góry dziękuję za pomoc.

Tawuła szara, tawuła norweska (Spiraea ×cinerea) 

Wiosenne liście tawuły

Czy to jesień? Nie, to wiosenne liście tawuły japońskiej. Za jakiś czas staną się bardziej zielone - zielonkawe z domieszką żółci, ale teraz mienią się ciepłymi barwami od złocistego do purpurowego.
Zdobią miejskie klomby i skwery - kolor ich liści efektownie kontrastuje z otaczającą zielenią.

Tawuła japońska, tawuła Bumalda, tawuła drobna (Spiraea japonica L.) w Polsce jest uprawiana jako roślina ozdobna. Oprócz odmian pochodzących od typowej formy tego gatunku znajdują się w uprawie także kultywary i mieszańce tawuły oznaczane jako Spiraea hybr.

Płomienna tawuła Douglasa

 

Tawuła Douglasa (Spiraea douglasii) 

Przedstawiam kolejną tawułę o nazwie Spiraea douglasii (tawuła Douglasa). Wcale nie dlatego, że nagle przerzuciłam się na podziwianie skwerów, co to to nie. Ta tawuła rośnie dziko w pobliżu Małego Stawu. Kiedy zobaczyłam krzewy o ciemnoróżowych kwiatostanach w kształcie płomieni, przyznaję, nie domyśliłam się, że to "siostra" tawuły japońskiej. Jednak wystarczyło jedno spojrzenie na kwiaty w powiększeniu i już (błyskotliwie) stwierdziłam, że musi być to jakiś gatunek tawuły. Znów to mrowie długich pręcików, dzięki którym kwiatostany wydają się rozmazane i... puszyste. 
Tawuła Douglasa jest rośliną ozdobną, sadzi się ją w parkach, na skwerach czy jako żywopłot. Jeśli spotkam ją gdzieś w mieście, to i tak zawsze będzie przypominać mi miejsce w Moim Lesie, gdzie odkryłam ją po raz pierwszy.

 

Tawuła Douglasa (Spiraea douglasii) - gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny różowatych (5 lipca)

 

Tawuła japońska

Tawuła japońska, tawuła Bumalda, tawuła drobna (Spiraea japonica L.)

Krzewami tawuły japońskiej ozdabia się miejskie skwery lub tworzy niskie żywopłoty, a w ogrodach często pełnią rolę tła dla innych roślin. Dotąd nie zwracałam na nie uwagi, gdyż ich kwiatostany (z pewnej odległości) wydają się jakieś rozmazane, niewyraźne. Dopiero gdy obejrzałam sfotografowane kwiaty w powiększeniu, natychmiast mi się spodobały. To długie pręciki drobnych, ale wdzięcznych kwiatków tworzą rozedrganą mgiełkę zamazującą kształt płatków. Kiedy poczytałam informacje o tej roślinie dowiedziałam się (z porad ogrodników), że ów krzew, by kwitł obficie i prezentował się okazale, należy przycinać, a w okresie kwitnienia usuwać przekwitłe kwiatostany.
No właśnie! Niestety, trawnikowe tawuły rosną często samopas niedoglądane - nikt nie usuwa przekwitłych, zbrązowiałych baldachogron. Jednak z drugiej strony to najczęściej liście, które  zmieniają swe ubarwienie w ciągu sezonu (a nie kwiaty) bywają największą ozdobą krzewów z tego gatunku. Dziś prezentuję właśnie takie tawuły ze skwerów - przecież nie mam ogrodu. Ale gdybym go miała posadziłabym w nim także krzewy tawuły. Istnieje ich około stu gatunków - na pewno wybrałabym coś dla siebie.

Tawuła japońska, tawuła Bumalda, tawuła drobna (Spiraea japonica L.) - krzew z rodziny różowatych. Kwiaty drobne, pięciopłatkowe o długich pręcikach