2 czerwca 2018

Parzydło leśne

Nie znalazłam informacji, że parzydło leśne parzy, więc pewnie nie. I dobrze, bo jest piękną rośliną. Ma nie tylko efektowne kwiaty (przypominające trochę kwiatostany roślin z rodzaju tawułka), ale i ozdobne liście. Jaka szkoda, że nie rośnie w Moim Lesie! Mogłam je za to podziwiać w ogrodzie botanicznym. Zdjęcia powstały 22 i 28 maja.

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

A tak rośliny wyglądały niemal tydzień później, 28 maja.

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus

Parzydło leśne Aruncus dioicus




-------------------------------------------



Parzydło leśne (Aruncus dioicus) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny różowatych, rodzaj Aruncus (parzydło). Według starszych ujęć taksonomicznych stosowano nazwę Aruncus sylvestris Kostel.
Nazwa rodzaju Aruncus pochodzi od łacińskiego słowa aruncu - kozia broda. Jest to odniesienie do specyficznego kształtu pojedynczego kwiatostanu z jakiego składa się cała wiecha.

Występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Dziko rośnie zwłaszcza w górskiej umiarkowanej strefie półkuli północnej. Jest też uprawiana jako roślina ozdobna.

W Polsce roślina pospolita w Sudetach i Karpatach. Rośnie w lasach górskich na cienistych, stromych zboczach, na glebach wilgotnych i próchnicznych od regla dolnego po piętro kosówki.
Poza górami występuje także w pasie wyżyn i w rozproszonych stanowiskach w środkowej Polsce. W północnych regionach kraju jest bardzo rzadka, występuje tylko sporadycznie.

Ochrona - od 2014 roku parzydło leśne jest objęte w Polsce ochroną częściową. W latach 1983-2014 gatunek podlegał ochronie ścisłej.
Zagrożone są głównie stanowiska tej rośliny na niżu. W górach niszczeniu ulegają niektóre stanowiska podczas zrywki drewna, a w dolinach rzek, potoków i w wąwozach wskutek tworzenia nielegalnych wysypisk śmieci. Liczne stanowiska są dobrze chronione w parkach narodowych i rezerwatach przyrody.


Pokrój - krzaczasty; roślina o wysokości dochodzącej do 2 m (zwykle 1,6 m), tworząca skupiska w postaci kęp o średnicy około 1,2 m.

Łodyga - kilkanaście w kępie, wzniesione, nierozgałęziające się.

Liście - łodygowe i odziomkowe długoogonkowe, o blaszkach pomarszczonych, duże, szeroko-jajowate, zaostrzone, ciemnozielone. Podwójnie, czasem potrójnie trójsiecznie pierzaste. Pojedyncze listki podłużne, jajowate, zaostrzone i ząbkowane.

Kwiaty - drobne o średnicy 2-4 mm, na krótkich szypułkach, zebrane w wiechowatych kwiatostanach ponad liśćmi, z przewieszającymi się wierzchołkami, o długości do 50 cm. Sprawiają wrażenie puszystości.
Roślina dwupienna (osobne rośliny męskie i żeńskie), jak sugeruje nazwa gatunku. Kwiaty męskie i żeńskie są podobne do siebie.
Kwiatostany męskie są koloru białokremowego, posiadają liczne pręciki, są wyraźniejsze, bardziej puszyste. Kwiaty żeńskie są czysto białe (posiadają trzy słupki). 
Kwitnie w czerwcu i lipcu, kwiaty zapylane są przez drobne chrząszcze. Pędy nadają się na kwiat cięty. 

Owoce - zwieszone i błoniasto obrzeżone mieszki o długości do 3 mm. Nasiona bardzo lekkie.

Korzeń - roślina dobrze ukorzeniona, o silnie rozwiniętym systemie korzeniowym.


Roślina trująca – w nasionach zawiera trujące saponiny, zaś w liściach pochodne cyjanowodoru.

Właściwości lecznicze - okład z korzenia stosuje się na użądlenia pszczół. Herbata z korzenia służy do łagodzenia krwawienia po porodzie, a także w celu zmniejszenia obfitego oddawania moczu i leczenia bólów żołądka, biegunki, rzeżączki, gorączki i wewnętrznego krwawienia.
Herbaty z korzenia można użyć do kąpieli spuchniętych stóp i reumatycznych stawów.
Balsam sporządzony ze sproszkowanego korzenia można wcierać w rany. 


Uprawa - wymaga stanowisk pół-cienistych i cienistych (w pełnym słońcu kwitnie krócej). 
Ma przeciętne wymagania glebowe, ale preferuje gleby żyzne i stale umiarkowanie wilgotne. 
Jest w pełni mrozoodporna. Nie znosi suszy.
Efektowny gatunek polecany jako roślina rabatowa do tworzenia jednogatunkowych lub mieszanych grup. Bardzo dobrze komponuje się w ogrodach naturalistycznych i starych parkach. 
Rozmnaża się z nasion lub przez podział kęp.


źródło 1, źródło 2, źródło 3,



parzydło leśne, Aruncus dioicus, Aruncus sylvestris, parzydło leśne zdjęcia opis, Aruncus dioicus opis zdjęcia, parzydło leśne chwile zachwycone, Aruncus dioicus chwile zachwycone,


u04.10. (91)

15 komentarzy:

  1. Co za łany, no no!! Zdjęcia co prawda mniejsze, ale ostre. I mają u-chwycone to coś, za-chwycają.
    A podział kęp, zwłaszcza starszych, uwierz mi Aniko, to nie lada wyzwanie i wysiłek,
    raz to robiłem... uuffffffff :-)

    Marek z Wlkp.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję :-) Zatem możesz potwierdzić, że parzydło ma silnie rozwinięty system korzeniowy? ;-)

      Usuń
    2. Do-Kła-Dnie! Potwierdzam, Bardzo silnie!!

      Marek z Wlkp.

      Usuń
  2. U mnie rosną parzydła pod leszczynowcami i świetnie sobie radzą. Polecam :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Witam bardzo serdecznie w ten deszczowy czerwcowy dzień u mnie ogromny deszcz i raczej nie zapowiada się nas słoneczko ale co tam taka pogoda też potrzebna ale u mnie to kiepsko z ciśnieniem hahaha oczywiście rozpisałam się ale nie na temat hahaha przepiękne zdjęcia bardzo mi się podobają i roślina prezentuje się okazale dostojnie Wygląda bardzo ładnie u mnie raczej nie występuje Pozdrawiam serdecznie Przesyłam serdeczne życzenia i życzę przyjemnego dnia


    💁 odnowionaja.blogspot.com

    Zapraszam Cię serdecznie na bloga swej Przyjaciółki Agnieszki , która chwyta piękne chwile w swój obiektyw , ale również pisze życiowe przesłania z serca dla drugiego człowieka .

    Pozdrawiam serdecznie Sylwia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję bardzo, miło mi :-) A o ulewach, gradobiciach i podtopieniach na terenie kraju dowiedziałam się z TV, u mnie było pogodnie i (za) sucho.
      Blog Agnieszki znam, a jakże oraz jej pozytywne przesłania i ciepłe słowa, których mi nie szczędzi. I chyba także Ciebie znam z widzenia (zdjęć zamieszczonych na jej blogu). Pozdrawiam serdecznie Was obie :-)

      Usuń
  4. Widziałam tę roślinę swego czasu w Pieninach - jej łany wyglądają pięknie! A jeden krzak (darowany) mam w niewielkim, przyblokowym, przybalkonowym ogródku. Mój mini ogród jest "naturalistyczny" - usuwam tylko nieco "zagłuszaczy" i może dlatego nieźle rośnie w tych chaszczach, mimo sporej ilości słońca. Gdy słońce nie pali, to kwitnie długo i ładnie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziko rosnącego parzydła jeszcze nie widziałam, jak zresztą wielu roślin. Cieszę się, że Twoja roślina daje radę w słońcu (czytałam, że wtedy kwitnie mniej obficie i krócej)

      Usuń
  5. Odpowiedzi
    1. Dziękuję i pozdrawiam :-)
      A które?

      Usuń
  6. naprawdę podoba mi się twój blog!

    OdpowiedzUsuń
  7. Widziałem, widziałem! W górach widziałem, tylko... nie pamiętam gdzie.
    Faktycznie, piękna roślina.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Co widziałeś, to Twoje, a skoro nie pamiętasz gdzie - to trudno. Może będziesz miał szczęście i znów je spotkasz :-)

      Usuń

Dziękuję za skomentowanie tego wpisu :-)