26 stycznia 2021

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum)

Oto kalina sztywnolistna, roślina dość osobliwa, w której urodzie trzeba mi było się rozsmakować, przywyknąć. I naprawdę bardzo mi się podoba.
Uwagę zwiedzających ogród botaniczny u samego progu wiosny zawsze przykuwa widok dużych, intensywnie zielonych, językowatych liści o mocno uwydatnionej fakturze rozwieszonych na tyczkowatych pędach. Solidna postura krzewu napawa optymizmem, że wiosna tuż, tuż. I choć rzecz idzie tylko o zielone liście, to na tle panującej dookoła burości, są one radosną fanfarą. Przez cały rok krzew tej kaliny wygląda mniej więcej tak samo, choć wiosną i latem, rzecz jasna, najładniej.

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum) – gatunek rośliny należący do rodziny piżmaczkowatych   [21 marca]

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum21 marca

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum21 marca

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum26 marca 2021

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum7 maja

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum7 maja

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum7 maja

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum20 maja

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum11 maja

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum18 lipca

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum18 lipca

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum18 lipca

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum18 lipca

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum18 lipca
 
Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum25 lipca

Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum14 czerwca



Poniżej kalina praska, której rośliną rodzicielską jest właśnie kalina sztywnolistna.

Kalina praska (Viburnum ×pragense)   28 marca

kalina praska (Viburnum ×pragense)   9 maja




------------------------------------




Kalina sztywnolistna (Viburnum rhytidophyllum) – gatunek rośliny należący do rodziny piżmaczkowatych (Adoxaceae), czasem zaliczany do wyodrębnianej osobno monotypowej rodziny kalinowatych (Viburnaceae). 

Pochodzi z zachodnich i północnych obszarów Chin. 
W Europie jest uprawiany od początku XX wieku. 
W Polsce jest sadzony jako roślina ozdobna, znajduje się też w kolekcji wielu ogrodów botanicznych.


Pokrój - zimozielony krzew o wysokości do 3 m.

Pędy - wzniesione i kutnerowato owłosione.

Liście - lancetowate lub jajowate o długości do 20 cm i wyraźnie wypukłych nerwach. Są ciemnozielone i sztywne, górna część blaszki jest pomarszczona, dolna żółtawoszara, kutnerowata.

Kwiaty -  kremowobiałe, drobne (średnica do 6 mm), zebrane w płaskie baldachogrona o średnicy do 20 cm. Kwiatostany na przyszły sezon wegetacyjny zawiązują się już jesienią. Nie są one pokryte łuskami, lecz zimują osłonięte filcowatymi włoskami o żółtobiałym kolorze.
Okres kwitnienia: kwiecień-maj. 

Owoc - jednonasienne, jajowate, twarde i błyszczące pestkowce o średnicy około 1 cm. Początkowo podczas dojrzewania przyjmują purpurowy kolor, potem ciemnieją, w pełni dojrzałe stają się czarne.
Owoce dojrzewają w miesiącach sierpień-wrzesień i są lekko trujące. 


Wyróżnia się dwie formy kaliny sztywnolistnej:
  • Viburnum rhytidophyllum f. aureovariegatum Boom
  • Viburnum rhytidophyllum f. roseum Rehder

Gatunek nie jest w pełni mrozoodporny, dlatego też można go uprawiać tylko w cieplejszych rejonach zachodniej Polski. Najbardziej wrażliwe na mróz są młode okazy, starsze stają się bardziej odporne. 

Stanowisko - wymaga słonecznego lub pół cienistego stanowiska i osłoniętego od strony wschodniej i południowej. Znosi również stanowisko zacienione, ale rośnie wówczas i kwitnie słabiej. 

Gleba - najlepiej rośnie na żyznej i stale wilgotnej glebie, toleruje nawet silnie wapienne gleby. 

Rozmnaża się ją przez odkłady lub przez nasiona, które wymagają stratyfikacji. 
Niewskazane jest cięcie krzewów, które osłabia kwitnienie (w razie potrzeby należy je wykonywać wczesnym latem po przekwitnieniu).

W wyniku skrzyżowania z kaliną pożyteczną (Viburnum utile) otrzymano mieszańca – kalinę praską (Viburnum ×pragense), którą przedstawiłam TUTAJ



źródło 1


6 komentarzy:

  1. Bardzo ładna roślina ze względu na pokrój i kolor liści. U nas na południowym wschodzie Polski chyba nie można jej uprawiać bo zawsze mogą przyjść solidne mrozy i smutek zaglądnie w oczy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z pewnością oryginalny to krzew i rzeczywiście, niezbyt odporny na większe mrozy.

      Usuń
  2. Przyznam szczerze, że te liście jednak mało mi się podobają.Może to przez duże zbliżenie na zdjęciu, ale wolę liście o gładkiej strukturze. Ileż jest odmian kalin, to aż niesamowite. Koralowa gdyby nie mszyce, byłaby bardzo łatwa w uprawie, inne niestety - przynajmniej u mnie - rosną słabo, albo wcale. Wawrzynowata nie dała rady, no ale to oczywiste. Mam też koralową w odmianie karłowej, stale choruje.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety lub stety, liście właśnie mają tak wyraźną fakturę. Przyzwyczajałam się do niej dość długo, no i ten tyczkowaty (kolumnowy?) pokrój. Jednak latem, gdy roślina kwitła, a dorodnych liści przybyło (mimo to, krzew pozostawał dość ażurowy) - przekonała mnie do swej urody :-)

      Usuń
  3. Może w naturze inaczej widziałbym liście, ale na zdjęciach są ładne. Wyraziste kształtem i kolorem.
    Aniko, rozumiem, że krzew zachowuje liście na zimę?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Krzysztofie, gdy zobaczysz tę kalinę w naturze, z pewnością rozpoznasz, bo jest dość charakterystyczna.
      Tak, zachowuje zielone liście przez cały rok.

      Usuń


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...